روشنایی راه از حضور ماه نبود
چه قدر راه های تاریک از من گذشت
چه قدر خیال حضور ماه پرپر شد
و آسمان به کوچه های فراموشی رفت
ولی من نمی دانستم
روشنایی راه از عبور کودکانی بود
که از خواب سیب های شبانه می آمدند

پ.ن ۱:جایی به من بدهید تمام تنهایی زمین با من است.
پ.ن۲:من نمیدانم چرا لحظه‌هايي كه مهربانيم آسمان رنگ بهتري دارد؟!