در انتهای هر سفر
 در آیینه
 دار و ندار خویش را مرور می کنم
این خاک تیره این زمین
 پاپوش پای خسته ام
 این سقف کوتاه آسمان
 سرپوش چشم بسته ام
 اما خدای دل
 در آخرین سفر
 در آیینه به جز دو بیکرانه کران
به جز زمین و آسمان
چیزی نمانده است
گم گشته ام ‚ کجا
ندیده ای مرا ؟

پ.ن: ما ز یاران چشم یاری داشتیم        خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

نوشته شده در سه شنبه 1387/11/15ساعت 19:6 توسط آزاده| |