کسل شدم
از اين دوباره های پوچ
از این نیاز کهنه ی همیشه ای
به هم صدا
به هم قبیله
هم دعا!
از این غرور کینه توز شیشه ای
کسل شدم
از این محبت عبث
که بسته دست و پای من
از انتظار سرد خاک
برای چشمهای من!
از این سکوت و این رضا
به خوب و بد
به بیش و کم
از این گره
به پنجره
به کاغذم
به این قلم
از آدمک شناختن
و باختن و ساختن . . .
کسل شدم
کسل شدم
از این زمین و آسمان
و از گذشتن زمان
از این دروغ واقعی
از این حیات حیله گر
که خیمه می زند به جان
کسل شدم
از این و آن . . .
مرا نیاز تازه ایست
به آب و نور دیگری
به یک حقیقت سپید
به سرزمین بهتری . . .
مرا نیاز تازه ایست!
"محمد صالح اعلا"

پ.ن۱: صدای باد می آید ، عبور باید کرد و من مسافرم ای بادهای همواره...
پ.ن۲: ای مثل روز آمدنت روشن
         این روزها که می گذرد
         هر روز....
         در انتظار آمدنت هستم
         اما....
         با من بگو که آیا
         من نیز در روزگار آمدنت هستم!؟"قیصر امین پور"
 
         در لیله الرغائب آمدنت را آرزو میکنم...

امشب در شوری دارم
امشب در دل نوری دارم
باز امشب در واج آسمانم
رازی باشد با ستارگانم
امشب یک سر شوق و شورم
از این عالم گویی دورم

ای شب از رویای تو رنگین شده                                                                    
سینه از عطر توام سنگین شده
ای بروی چشم من گسترده خویش
شادیم بخشیده از اندوه بیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
 هستیم زالودگی ها کرده پاک        
                                                    
ای تپش های تن سوزان من
آتشی در سایه مژگان من
ای ز گندمزارها سرشارتر
ای ز زرین شاخه ها پربارتر
ای در بگشوده بر خورشید ها
در هجوم ظلمت تردیدها
با توام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر جز درد خوشبختیم نیست

این دل تنگ من و این بار نور؟
هایهوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش ازینت گرکه در خود داشتم
هر کسی را تو نمی انگاشتم

درد تاریکیست درد  خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
سر نهادن بر سیه دل سینه ها
سینه آلبودن به چرک کینه ها
در نوازش نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن
زر نهادن در کف طرارها
گم شدن در پهنه بازارها

آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته
چون ستاره با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان
از تو تنهائیم خاموشی گرفت
پیکرم بو هم آغوشی گرفت
جوی خشک سینه ام را آب تو
بستر رگهام را سیلاب تو
در جهانیاینچنین سرد وسیاه
با قدمهایت قدمهایم براه

ای بزیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویم را از نوازش سوخته
گونه هایم از هرم خواهش سوخته
آه ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه زاران تنم
آه ای روشن طلوع بی غروب
آفتاب سرزمین های جنوب
آه آه ای از سحر شاداب تر
از بهاران تازه تر سیراب تر
عشق دیگر نیست این . این خیرگیست
چلچراغی در سکوت وتیرگیست
عشق چون در سینه ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد
این دگر من نیستم من نیستم
حیف از آن عمری که با من زیستم
ای لبانم بوسه گاه بوسه ات
خیره چشمانم براه بوسه ات
ای تشنج های لذت در تنم
ای خطوط  پیکرت پیراهنم
آه می خواهم که بشکافم زهم
شادیم یکدم بیالاید به غم
آه می خواهم که برخیزم زجای
همچو ابری اشک ریزم هایهای

این دل تنگ من واین دود عود؟
در شبستان زخمه های چنگ و رود؟
این فضای خالی و پروازها؟
این شب خاموش واین آوازها؟
ای نگاهت لای لای سحربار
گاهوار کودکان بی قرار
ای نفسهایت نسیم نیمخواب
شسته از من لرزه های اضطراب
خفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیاهای من

ای مرا با شور وشعر آمیخته
اینهمه آتش به شعرم ریخته
چون تب عشقم چنین افروختی
لاجرم شعرم به آتش سوختی

"فروغ فرخزاد"

پ.ن: دست خدا را حس کن.

دلم برای کسی تنگ است                                                                    
که چشمهای قشنگش را                                                   
به عمق آبی دریا می دوخت                                   
و شعر های قشنگی چون پرواز پرنده ها می خواند                                         
دلم برای کسی تنگ است                         
كسي كه خالي وجودم را از خود پر مي كرد
و پري دلم را با وجود خود خالي
دلم برای کسی تنگ است                         
کسی که بی من ماند                                                 
کسی که با من نیست
دلم برای کسی تنگ است                         
که بیاید
و به هر رفتنی پایان دهد
دلم برای کسی تنگ است
که آمد
رفت
و پایان داد
کسی که ...
کسی که من هميشه دلم برايش تنگ می شود
كسي كه دوستش دارم ....
عاشقانــــــه هميشـــــــه تا ابد تاخود خداونـــــد!
دلم براي تو تنگ است ...

پ.ن: آسمان چشم آبی خداوند است نگران ، همیشگی من و تو 

- بالت شکسته است اگر ، غمت مباد! شهادت بال نمیخواهد حال میخواهد.
  بال را پس از شهادت میدهند نه پیش از آن.
- شهادت به خون و تیر و ترکش نیست آنروز که خدا را در همه چیز و با همه چیز دیدیم شهید شده ایم.
- هر که خدا را بیش از  خود دوست بدارد بی شک شهید خواهد شد ...
- مهربان ببین تا شهید شوی تا مهربان ببینی.
- شهادت به آسمان رفتن نیست به خود آمدن است.
- دل هامان همه ابری بود جایی باران زد و جایی رعد و برق ، جمعی پرواز کردند و جمعی پروا ز پرواز.

"شاهد بیاورم؟  نویسنده: علی اکبر بقایی"

 یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیچکی دیگه تنها نبود

و حدس میزنم شبی مرا جواب میکنی
و قصر کوچک دل مرا خراب میکنی
سر قرار عاشقی همیشه دیر کرده ای
ولی برای رفتنت عجب شتاب میکنی
من از کنار پنجره تو را نگاه میکنم
و تو به نام دیگری مرا خطاب میکنی

پ.ن۱: مواظب باش ! یک حرف یک حرکت یک نگاه میتونه مسیر زندگی یک نفرو تغییر بده !
پ.ن۲: منتظرت خواهم ماند حتی اگر در نگاهت کم رنگ باشم.
پ.ن۳: آسمانی که هدیه ام دادی آبی تر از این حرفهاست...

ابری نیست
بادی نیست
می نشینم لب حوض
گردش ماهی ها روشنی من گل آب
پاکی خوشه زیست
مادرم ریحان می چیند
نان و ریحان و پنیر آسمانی بی ابر اطلسی هایی تر
رستگاری نزدیک لای گلهای حیاط
نور در کاسه مس چه نوازش ها می ریزد
نردبان از سر دیوار بلند صبح را روی زمین می آرد
پشت لبخندی پنهان هر چیز
روزنی دارد دیوار زمان که از آن چهره من پیداست
چیزهایی هست که نمی دانم
می دانم سبزه ای را بکنم خواهم مرد
می روم بالا تا اوج من پر از بال و پرم
راه می بینم در ظلمت من پر از فانوسم
من پر از نورم و شن
و پر از دار و درخت
پرم از راه از پل از رود از موج
پرم از سایه برگی در آب
چه درونم تنهاست
پ.ن: هرزگاهی توقف فرصت خوبیست برای دیدن مسیر طی شده و نگریستن به راه پیش رو ، گاهی برای رسیدن باید نرفت ...

روشنایی راه از حضور ماه نبود
چه قدر راه های تاریک از من گذشت
چه قدر خیال حضور ماه پرپر شد
و آسمان به کوچه های فراموشی رفت
ولی من نمی دانستم
روشنایی راه از عبور کودکانی بود
که از خواب سیب های شبانه می آمدند

پ.ن ۱:جایی به من بدهید تمام تنهایی زمین با من است.
پ.ن۲:من نمیدانم چرا لحظه‌هايي كه مهربانيم آسمان رنگ بهتري دارد؟!

پ.ن: ما ز یاران چشم یاری داشتیم        خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

پشت كاجستان ، برف.
برف، يك دسته كلاغ.
جاده يعني غربت.
باد، آواز، مسافر، و كمي ميل به خواب.
شاخ پيچك و رسيدن، و حياط.
من ، و دلتنگ، و اين شيشه خيس.
مي نويسم، و فضا.
مي نويسم ، و دو ديوار ، و چندين گنجشك.
يك نفر دلتنگ است.
يك نفر مي بافد.
يك نفر مي شمرد.
يك نفر مي خواند.
زندگي يعني : يك سار پريد.
از چه دلتنگ شدي ؟
دلخوشي ها كم نيست : مثلا اين خورشيد،
كودك پس فردا،
كفتر آن هفته.
يك نفر ديشب مرد
و هنوز ، نان گندم خوب است.
و هنوز ، آب مي ريزد پايين ، اسب ها مي نوشند.
قطره ها در جريان،
برف بر دوش سكوت
و زمان روي ستون فقرات گل ياس.

پ.ن: بايد رو به فردا برگشت.

نمي دانم چرا امشب واژه هايم خيس شده اند
مثل آسماني که امشب مي بارد
و اينک باران
بر لبه ي پنجره ي احساسم مي نشيند
و چشمانم را نوازش مي دهد
تا شايد از لحظه هاي دلتنگي گذر کنم

پ.ن۱:خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند و دست منبسط نور روی شانه های آنهاست.
پ.ن۲:هر کس ما را یاد کند و یا در نزد او یادآوری شویم و از چشمانش به اندازه بال مگسی اشک فرو غلطد خداوند گناهانش را ببخشد ، و اگر چه گناهانش به اندازه کف دریاها باشد .    امام حسین (ع)

کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ
کار ما شاید این است
که در افسون گل سرخ شناور باشیم
میان گل نیلوفر و قرن
پی آواز حقیقت بدویم...

پ.ن : ای کسانی که به خدا ایمان آورده اید زنهار که پیروی شیطان مکنید که هر کس قدم به قدم از پی شیطان رفت او به کار زشت منکرش وا میدارد (و عاقبت هلاک میگردد)و اگر فضل و رحمت خدا شامل حال شما نبود احدی از شما (از گناه و زشتی) پاک و پاکیزه نشدی لیکن خدا هرکس را میخواهد منزه و پاک میگرداند که خدا شنوا(ی ندای خلق) و دانا (به احوال بندگان) است. (۲۱نور)

وقتی که کاروان حسینیان به سوی شهادت و میدان نبرد گام برمی دارد،
تو در این دنیای پر آشوب از کدامین سپاهی؟
مبادا دنیایت تو را از حسین (ع) و یارانش، تو را از دعای خیر زینب(س)، تو را از آزاد شدن دور سازد؟
آخر ، زینب(س) برای تمام یاری رسانان برادرش دعا می کند،
آنهم دعایی نه فقط برای قوّت داشتن در بازوان و جنگیدن،
که دعایش ، دعای خیریست برای غنچه دادن نهال نورسته و خسته دین که در حال پژمرده شدن است.

پ.ن۱:سلام بر حسين و بر كلامي كه از لبهاي خشكيده اش جاري شد.
پ.ن۲:پيراهن محرم مرا بياوريد دارد زمان هيئت من دير ميشود.

برف که مي بارد
آدم ها حرف هاي خوشبو مي زنند
مهرباني را
مي شود در نگاهشان ديد
اما اين همدلي فردا مثل برف
با نور خورشيد ناپديد مي شود...

پ.ن1: فاصله ها هرگز حريف خاطره ها نيستند .
پ.ن2: زمستان مبارك.

مادربزرگ
گم كرده ام در هياهوي شهر
آن نظر بند سبز را
كه در كودكي بسته بودي به بازوي من
در اولين حمله ناگهاني تاتار عشق
خمره دلم
بر ايوان سنگ و سنگ شكست
دستم به دست دوست ماند
پايم به پاي راه رفت
من چشم خورده ام
من چشم خورده ام
من تكه تكه از دست رفته ام
در روز روز زندگانيم ...

پ.ن۱: و چه آسان از کنار هم میگذریم...
پ.ن۲: نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی/گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

آخر گذشت
آن زمان کهنه ی دیدار
رفت آن ثانیه های پر هیاهو
شکست آن لحظه های زیبا
و تو ، چه ساده گذشتی از این همه احساس ...

پ.ن۱: روزهای آخر پاییز همیشه روزهای غریبی اند...
پ.ن۲: و پدر كه چه سرد برگهاي زرد را از دامن تک درخت خانمان دور میکند.
پ.ن3: حرفهای آسمان را هیچ مترجمی نمیتواند زميني ترجمه کند انگار باید آنها را آسماني نگه داشت.
پ.ن4: جز گوشه ابروی تو محراب دگر نیست. آسمان باز هم من ماندم و تو.

ببین اندام تنهاییم را
که در لحظه های خاکستری
در انتظار طلوع خورشید است...

 پ.ن : ای کاش می شد فهمید در دل آسمان چه می گذرد؟!

سفر كنيم و ببينيم
تمام مزرعه از خوشه هاي گندم پر
و هيچ دست تمنا
دريغ سنبله ها را درو نخواهد كرد
درو گران همه پيش از درو
درو شده اند

نگاهم کن
نگاهت میکنم
 تا از نگاه من نگاهی را بیابی از نگاه گاه گاه من
نگاهی که گناهش عشق بود
و با تو دل از کف داد و این گونه است فرجام کار من

پ.ن۱: بدرید چشمهایم را و ببرد از من نگاهم را.
پ.ن۲: اگه بخواد قاصدکا تو آسمون پرواز میکنن بدون حتی تو  فکرشو کرده باشی.
پ.ن۲:شکیباباش دربرابر دنیایی که سختی های آن چون خوابهای پریشان شب درگذرند.  امام علی (ع)

بادبادک دلم
در اوج حقیرش بود که نخش پاره شد و بر بام خانه تو افتاد
آنرا برداشتی و به رشته بی انتهای عشق بستی و به آسمان فرستادی
از تو دور میشوم
اما باز در دست تو می مانم

 پ.ن: هیچ کس جز با اطاعت خدا خوشبخت نمى ‏شود و جز با معصیت خدا بدبخت نمیشود.
حضرت علي (ع)     

شبی از شبها تو مرا گفتی شب باش
من که شب بودم
و شب هستم
و شب خواهم بود
شب شب گشتم
به امیدی که تو فانوس نظرگاه شب من باشی...

پ.ن۱: این روزها فکر میکنم شاید بعضی وقتها زیاد هم خوب نیست آسمون پر قاصدک باشه؟!
پ.ن۲: بلاخره بايد قبول كنم كه آدمها بي وفاتر از اوني هستن كه فكر ميكردم.

چرا ، تو  ، بي سببي ،  نيستي
به راستي وسعت كدامين قصيده اي غزل
ستاره باران كدامين سلامي به آفتاب از دريچه تاريك
كلام از نگاه تو شكل مي بندد
خوشا نظر بازيا كه تو آغاز ميكني
پس پشت مردمكانت
فرياد كدام زنداني كه آزادي را به لبان برآماسيده گل سرخي پرتاب ميكند.
ورنه اين ستاره بازي
حاشا چيزي بدهكار آفتاب نيست.
نگاه از صداي تو ايمن مي شود
چه مومنانه نام مرا آواز ميكني و دلت كبوتر آشتي است در خون تپيده به بام تلخ
با اين همه چه بالا چه بلند پرواز ميكني

پ.ن : رقص قاصدکی در آسمان و من که دوباره متولد میشوم.

هر روز
با بیداری سپیده و خواب ستارگان
سفره نازک دلم را پهن میکنم
و آوازهای را که در دل خوشگلم دارم در آن می پیچم
وخدا میهمان من است
من سپیده مینوشم
و خدا آوازهای دل خوشگل من را

بهشت به فرشتگان داده شد.
اما انسان باید بهشت خود را بیافریند؟!

 پ.ن:سلام بر تو ای مهربانیت همه گیر.سلام بر تو ای همیشه سبز.سلام بر تو ای آفتاب ای رضا (ع)

شاد بودن یک سفر دائمی ست ، نه یک مقصد معین.
برای شاد بودن هیچ زمانی بهتر از اکنون و هیچ دلیلی بهتر از بودن نیست.

جایی که خدا هست هیچ جای ناامیدی نیست.           حضرت علی (ع) 

آیا جایی هست که خدا نباشد؟! ناامیدی ساخته تخیل من و توست .

زندگی سخت می شود
وقتی  قرار نیست
دنیا به کام تو باشد
زندگی سخت می شود
وقتی قرار نیست
فردا از آن تو باشد
زندگی سخت می شود
وقتی قرار نیست
بعد از زمستان
تو بیایی

گوش كن جاده از دور صدا ميزند قدمهاي تور را
چشم تو زينت تاريكي نيست
پلك ها را بتكان
كفش بپا كن و بيا
و بيا تا جايي كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد
و زمان روي كلوخي بنشين با تو
و فرآيند شب اندام تو را مثل يك قطعه آواز به خود جذب كند
پارسايي است در آنجا كه تو را خواهد گفت
بهترين چيز رسيدن به نگاهي است كه از حادثه عشق تر است ...